King Arthur: Legend of the Sword

Het verhaal van King Arthur kennen we allemaal. Er zijn al vaak verfilmingen geweest en ook kinderfilms. Merlijn, Excalibur, Lancelot, Guinevere en natuurlijk de ronde tafel. Dat was dan ook mijn kader. Echter draait deze film vooral om Excalibur en zijn krachten. Hier is Arthur de jonge zoon van de koning, een koning die, met behulp van de goede krachten van Excalibur, de kwade magie van een sterke tovenaar verslaat. Als deze kwade magie terugkeert door toedoen van Arthurs oom (Jude Law) en Arthurs ouders vermoord worden, ontsnapt hij in een bootje. Hij wordt gevonden door vrouwen aan een oever en groeit vervolgens op in een bordeel. Op rare dromen na, herinnert Arthur (Charlie Dunnam) zich niet dat hij de zoon van de koning is. Totdat Excalibur zich na jaren blootgeeft en de oom, die dan dus koning is, opdracht geeft om alle mannen van de juiste leeftijd uit het hele rijk te verzamelen. Zij moeten om de beurt proberen Excalibur uit de steen te trekken. Alleen zo kan hij Arthur vinden en vermoorden. Alleen dan zal het zwaard aan hem toebehoren…

Voorafgaand aan de film werd al gezegd dat Guy Richie bekend staat om zijn wat chaotische, rock-and-roll manier van het vertellen van een verhaal, maar met humor. En dat klopt. Je ziet het in alles terug. Er lopen soms scenes door elkaar, alsof je naar twee gebeurtenissen tegelijk kijkt en er zitten vlotte, droge dialogen in die je laten grinniken. Ook de muziek past bij bovenstaande beschrijving. Je herkent wel typische ‘King Arthur’-tijd tonen, maar begeleid door stoere melodieën. Ik vond het erg goed gedaan. Ook qua special effects was ik tevreden. Het ziet er gewoon goed uit en ze dienen het verhaal. Er zit een scene in waarin Arthur met Excalibur tientallen soldaten te lijf gaat (de tweede keer in het kasteel) die ik heel fijn vond om naar te kijken. Door de kracht van Excalibur kan Arthur sneller bewegen, of bewegen de soldaten in slowmotion, dat kan ook. Hoe dit in beeld is gebracht is echt vet. Je volgt Arthur maar de camerahoek verandert steeds. Ik zou de making of daarvan wel eens willen zien.

In het begin had ik zo mijn twijfels over Charlie Dunnam als Arthur, maar hij heeft deze weggenomen. Hij zet een soort rauw personage neer, dat eigenlijk helemaal niet zit te wachten op koningschap, macht, volgelingen of een magisch zwaard. Hij moet dan ook een hele reis afleggen (zowel letterlijk als figuurlijk) om uiteindelijk het zwaard en zijn lot te accepteren. Verder zit er helemaal geen liefdesverhaal in, dat vond ik ook wel lekker verfrissend. Geen zijpad, gewoon Charlie Dunnam die zijn evil oom wil verslaan.

King Arthur is van begin tot eind vermakelijk. Je moet wel accepteren dat het echt een fantasy avontuur is met reuze olifanten en slangen, tovenaars en magie. Ik hou daar wel van, mits het goed is neergezet. Dat vond ik in dit geval. De film is spannend, grappig en entertaining. Het eindigt met de kroning van King Arthur, dus wie weet is dit nog maar het begin…..

7,8/10

Advertisements

Coldplay @ ArenA Amsterdam

Een maand geleden was ik jarig en toen heb ik heel veel leuke kado’s gekregen. Van mijn vader heb ik toen kaarten voor het concert van Coldplay gekregen. We wilden er allebei erg graag heen en hebben in november ook, tevergeefs, kaarten geprobeerd te krijgen. Helaas waren beide avonden snel uitverkocht en was het ons niet gelukt. Wat mijn vader me niet heeft verteld, is dat hij zich daarna heeft ingeschreven voor een mailing die hem op de hoogte zou stellen als er weer kaarten vrij zouden komen. Dat was later zo en het is hem gelukt om twee kaarten te bemachtigen. Drie maanden geleden al! Hij heeft dat dus twee maanden voor mij geheim gehouden totdat hij het me kon geven op m’n verjaardag.

Gister mochten we dan eindelijk naar de Amsterdam Arena om het schouwspel mee te maken. We zaten in vak 106 en moesten daarvoor bij ingang E naar binnen. Iedereen kreeg bij binnenkomst een polsbandje met het verzoek deze om te houden tijdens de show. Aangekomen bij onze zitplekken bleek dat we in een soort businessgedeelte zaten. De stoeltjes waren redelijk ruim en waren niet van plastic. De zitting had zelfs een soort kussen. Erg luxe! Onze plekken waren op rij 3, dus erg vooraan, en best wel dicht op het podium. Perfect dus. Eerst kwamen er niet 1, maar 2 voorprogramma’s. Ik kende beiden artiesten niet (Alessia Cara en Lianne La Havas) en doordat er nog maar weinig publiek was galmde het geluid zo rond dat het ook gewoon niet zo goed klonk. Dat vind ik echt het jammere aan de Arena. Het is super gaaf om daar met 60.000 man te zitten, maar het is geen goede plek voor een concert. Het is er gewoon niet voor gemaakt en de akoestiek is daardoor ruk.

Om 20.45 was het eindelijk zo ver (we waren er al vanaf 18.30), Coldplay begon met spelen! En hoe?! Meteen werd de show neergezet. Met confetti in een regenboog, vuurwerk en het nummer Head Full Of Dreams. Als snel werd de bedoeling van de polsbandjes ook duidelijk. Deze gaven namelijk licht in allerlei kleuren en knipperde op een bepaalde maat. Ze veranderde van kleur bij elk nummer en lichtte de arena op die manier op. Echt een heel mooi gezicht. Ondanks de slechte akoestiek was het een feestje. Chris Martin zingt gewoon heel goed en makkelijk en ze proberen echt het hele publiek er bij te betrekken. Van voor tot achter. Wat, zoals je je wellicht kunt voorstellen, in de Arena nog niet zo makkelijk is. Zo was er vanaf het podium een catwalk naar een kleiner podium op de middenstip en hebben ze zelfs 2 nummers helemaal achterin de zaal gespeeld, zodat ze mensen achterin het ook even wat beter konden zien. Ze deden een aantal nummers van het nieuwste album, maar gelukkig ook de oude bekenden zoals Viva La Vida, Sky Full Of Stars en Paradise. Ik was ook erg blij dat ze Clocks speelden, want dat is toch wel een van mijn favorieten. Chris Martin heeft trouwens energie waar je U tegen zegt. Zie vliegt over het podium, van voor naar achter, van zijn gitaar naar zijn piano en ondertussen zingt hij gewoon door.

Ik vond het echt fantastisch. Het was niet gewoon een concert, maar echt een hele show. Het licht, de polsbandjes, de confetti, de ballonnen, de energie van de band. Dat zorgde er allemaal voor dat het een groot feest was. Wel een beetje vreemd vond ik het dat ze geen toegift deden. Ze speelden hun laatste nummer, namen afscheid en bleven toen ook echt weg. Jammer, want we wilden natuurlijk nog wel meer horen. Aan de andere kant, waarom ook eigenlijk? Ze hebben de hele avond al gespeeld en een toegift is tegenwoordig zo standaard geworden. Misschien hadden ze gewoon geen zin in dat toneelstukje. Anyways, het was echt een geweldige ervaring die ik niet had willen missen.

 

Zie wat hoogtepunten van het concert via mijn youtube-kanaal:
https://www.youtube.com/user/Tessvw26

Handsome Poets @ Tivoli De Helling

Naast films ben ik ook gek van muziek. Niet alleen festivals en dance muziek, maar ook zeker concerten. Ik hou van bijna alle muziek, maar vooral sing and songwriters zoals Passenger of Ed Sheeran en vrolijke poppie muziek. Gister was ik naar een concert dat in de laatste categorie valt: de Handsome Poets.

Ik had deze band uit Gouda al eerder live gezien op de Woerdense Vakantie Week (jawel) in 2013. Toen was Sky On Fire net een hitje en ik heb daar lekker staan springen en meezingen. Ook ben ik op de foto geweest met de band en met leadzanger Tim van Esch. Dit was allemaal voordat ik de 25 kilo was afgevallen, dus die foto ga ik lekker niet met jullie delen (hij staat wel op mijn insta: tessatalksblog). Eigenlijk heb ik de band niet heel fanatiek gevolgd, maar ben hun nummer wel altijd leuk blijven vinden. Laatst zat mijn vriend per toeval door mijn iTunes te zoeken en zag een van de cd’s van de Handsome Poets er tussen staan. Hij vroeg, vrij verbaasd, of ik dat leuke muziek vond. Ja, duh, natuurlijk. Lekker vrolijk en dansbaar. Paar dagen later kreeg ik een bericht op mijn Facebook tijdlijn van Tivoli De Helling dat de Handsome Poets daar een concert gaven en dat er nog kaarten waren. Nou, toen hebben we natuurlijk meteen kaarten gekocht. Zo grappig hoe zo iets per toeval zich kan ontwikkelen.

Ik ben er zeker geen spijt van dat ik die kaarten heb gekocht. Het tegenovergestelde zelfs. Wat een leuke avond heb ik gehad. Het voorprogramma, Something Like Sunshine, was niet helemaal mijn ding. Twee redelijk schattige meisjes in rode jurken die vooral in het begin nog een beetje vals zongen. Waarschijnlijk zenuwen want ze gingen steeds beter zingen naar mate de tijd verstreek. Het nummer waar ze mee afslopen, Miserable, vond ik wel erg leuk.

Na een uurtje beklommen de Handsome Poets het podium en meteen vulde de zaal zich met energie. Concerten in Ziggo Dome of Ahoy zijn fantastisch en bijzonder om mee te maken met zo’n gigantisch publiek, maar toch gaat mijn voorkeur naar zaaltjes zoals De Helling. Heel klein, maar daardoor intiem en tegelijk vrij. Overal in de zaal heb je perfect zicht, zelfs een dwerg als ik, en de artiesten zijn zich meer bewust van het publiek waardoor er meer interactie is. Dat deden de Handsome Poets ook heel leuk. Tim vertelde veel en liet het publiek vaak de zang overnemen of armbewegingen maken. De hele band was erg enthousiast. Ik heb weer lekker staan springen, dansen en meezingen en zelfs mijn ik-kan-niet-dansen-en-wil-het-ook-niet-vriend kon niet stil staan. Natuurlijk kwamen de hits Sky On Fire en Dance (The War Is Over) voorbij, maar ook oudere nummers als Silence is Sexy. En natuurlijk de nieuwe zomerse hit Get Up (Can You Feel It). Goed gespeeld, goed gezongen, goed ge-entertained (is dat een woord?). Ik heb het zeker naar mijn zin gehad en ik vind dat deze band zou het verdienen om in grotere zalen te staan en meer publiek te bereiken.

Get Up (Can You Feel It) is bij deze mijn nieuwe lievelingsnummer! Check hem hier: https://www.youtube.com/watch?v=13wf-RCf6Bc

Me Before You (review)

Nadat we dit 2 maanden geleden bij het voor het eerst zien van de trailer al hadden afgesproken, gingen ik en mijn vriendin gisteren naar Me Before You. Helemaal naar Bijlmer want in Pathé Utrecht draait hij natuurlijk weer eens niet… Tissues en m&m’s ingepakt, wij waren er helemaal klaar voor. Kom maar door met deze insane romantische tearjerker.

Het begint zoals je verwacht. Ietwat vreemd meisje wordt de verzorgster van de veel te knappe rijkelui’s zoon. Een match die natuurlijk niet gaat werken. Zij met haar over-the-top kleurrijke outfits en te positieve houding, tegenover zijn nette, grauwe kleding en arrogantie. Het personage van Emilia Clarke, Louisa Clark, komt naar mijn idee veel te gemaakt over. Ze is veel te veel een typetje en ik weet niet of de regisseur te veel heeft zitten hameren op dit figuur of dat Emilia deze rol gewoon niet zo goed kan spelen. Niet echt geloofwaardig. Ik zie haar liever als de Khaleesi in ieder geval. Dan de belachelijk aantrekkelijke Sam Claflin die de verlamde William Treynor speelt. Ik vond hem in Hunger Games al erg leuk, maar in deze film is hij helemaal een plezier voor het oog. Ondanks, of misschien juist doordat, hij zich niet kan bewegen, komt zijn houding erg goed over en als hij dan zo scheef lacht of een wenkbrauw optrekt, glijdt menig meisje van haar bioscoopstoel af (guilty!).

De film gaat uiteraard zoals je zou verwachten. Meisje en jongen kunnen niet overweg, stellen zich toch open voor elkaar, kunnen vervolgens juist heel goed met elkaar overweg, worden verliefd en dan gaat alles, one way or the other, mis en loopt het kut af. Want we willen wel huilen natuurlijk. Alleen duurt dat verliefd worden in deze film wel heel erg lang. Veel te lang. Zo lang dat je op een moment tegen het scherm wil schreeuwen: ‘Hallo! We zijn hier om een romance te zien, zodat we eerst heel hard kunnen huilen om hun liefde en daarna nog harder kunnen huilen om hun verdriet.’ Pas op de allerlaatste momenten durven ze zich toe te geven aan hun gevoelens voor elkaar en komt de eerste kus (spoiler, ja, niet echt). Het is vooral een verhaal over hoe Louisa haar best doet om ondanks de koele houding van William er toch voor hem te zijn en zijn leven zo comfortabel mogelijk te maken. Als hij zich eenmaal gewonnen geeft en accepteert dat zij in zijn leven zal blijven, gaat ze allemaal leuke dingen voor hem bedenken om hem weer van zijn leven te laten genieten, ook al is hij helemaal verlamd. Dat is natuurlijk heel leuk en nobel, maar nogmaals, we komen naar een romantische film voor de romance. Als hij uiteindelijk komt is hij wel heel mooi en emotioneel, hoe kort hij ook is. Ik en mijn vriendin moesten in ieder geval huilen. William wil dat Louisa hem los laat want hij kan haar niet bieden wat ze verdient, huilen, en Louisa doet haar best om hem redenen te geven om geen euthanasie te plegen, huilen, en vervolgens kiest hij er toch voor om deze wereld achter hem te laten, HUILEN. Tja, hoe erg we het ook zagen aankomen, tranen met tuiten.

De conclusie is gezien het aantal tissues wat er doorheen is gegaan, dat het toch wel een lekkere romantische tearjerker is ook al laat de romance een beetje lang op zich wachten. Insane romantisch is Me Before You niet en het is zeker niet de beste in het genre, maar vermaakt prima. Het typetje van Emilia Clarke is een beetje vreemd, maar wel aanstekelijk enthousiast en Sam Claflin maakt alles meer dan goed door gewoonweg in beeld te zijn. Verwacht geen hoogstaande acteerprestaties, maar dat is voor deze film ook helemaal niet nodig. Geniet er gewoon van en laat je emoties de vrije loop. Oh en één ding: probeer vooral niet op de wenkbrauwen van Emilia te letten (ja, dat lukte mij dus ook niet…).

Rating: 7

The Flying Dutch – Amsterdam

Afgelopen zaterdag was het zo ver: The Flying Dutch 2016. 10 van de beste DJ’s van Nederland komen draaien op drie locaties: Rotterdam, Eindhoven en Amsterdam. De DJ’s wordt van locatie naar locatie gevlogen met helikopters en kunnen zo dus overal zijn. Ik was naar Amsterdam en het festival werd daar gehouden in het Olympisch Stadion. Vorig jaar had ik al willen gaan, maar toen was ik net te laat met kaarten kopen. Heel jammer, want het scheen vet geweest te zijn. Dit jaar moest ik dus maar wat beter opletten en meteen kaarten kopen voor mij en mijn twee vriendinnen. Wat een geluk dat ik bij ING zit, want ik kreeg een mailtje dat, aangezien zij hoofdsponsor zijn en ik klant, ik via een speciale voorverkooplink een dag eerder kaartjes kon kopen en ook nog eens met 5 euro korting! Nou, dat heb ik meteen gedaan natuurlijk. En toen was het wachten tot het zo ver was. Ik ben in 2014 naar Amsterdam Music Festival geweest en in 2015 naar I Am Hardwell en 5 avonden naar Ushuaïa in Ibiza, dus ik hoopte dat dit een beetje in lijn daar mee zou zijn.

The Flying Dutch begon zaterdag om 12 uur, maar ik was er rond half 3. De bus vanaf station Zuid stopt er voor de deur, dus dat was ideaal. Maar man man, die rij! Het duurde vrij lang voor we door de kaartcontrole en de tascontrole waren en daarna moesten we nog in de rij voor een kluisje en toen moesten we ook nog munten halen. Daar stond helemaal een enorme rij. Een uur later waren we al van top tot teen helemaal bezweet door de hitte en we hadden nog niet eens staan dansen. Maar goed, het mocht de pret niet drukken. Liever zweten in de zon dan uitgelopen make-up en rondlopen in een poncho door de regen. De faciliteiten zoals wc’s, eten, munten en kluisjes bevonden zich allemaal in een kring rondom het stadion, afgescheiden door het stadion waarbinnen het veld is. Om op het veld te komen moest je een trap op, het stadion door en weer een trap af die over de tribunes was gebouwd om het veld te bereiken. Zo had je ongeveer 5 in/uitgangen, want de trap naar binnen was tegelijkertijd ook de trap naar buiten. Hoe kunnen ongeveer 40.000 man tegelijk over 5 trapjes heen en weer in en uit lopen? Nou, niet dus. Het stokt halverwege en het kost letterlijk 20 minuten (of nog langer) om het veld af of op te komen. Best gevaarlijk, want als er iets gebeurd op het veld en iedereen wil tegelijk die trapjes op.. Dat kan gewoon niet. Niet echt een geschikte locatie voor een festival met zo veel bezoekers als je het mij vraagt. Maar goed, er is niks gebeurd. Dan maar wat meer tijd er voor uittrekken om naar de wc te gaan of eten te halen.
Een ander minpuntje was het water. Er waren over het hele terrein verspreid 3 watertappunten, waar je gratis water kon halen. Alleen waarmee? Want je flesje mocht je niet mee naar binnen nemen en als je water bij de bar bestelde (250 ml voor 1 muntje= 3 euro!) kreeg je een flesje zonder dop. Het was heet, zoals ik al eerder vertelde, dus de rij bij de 3 punten was zeker 3 kwartier lang. Ja wat wil je als er 40.000 mensen dorst hebben? Niet echt verantwoord als je het mij vraagt. Maak dan gewoon het water bij de bar goedkoper. Voor mijn part verkoop je een liter kraanwater voor een half muntje, maar dan voorkom je in ieder geval uitdroging van je bezoekers.

Nou had Amsterdam wel erg veel geluk met het weer, want ik hoorde dat het zuidelijker in het land flink los ging met onweersbuien. Zo zette Martin Garrix op zijn instagram dat hij zijn set in Eindhoven niet eens helemaal heeft kunnen afmaken, vanwege veiligheidsredenen door het weer. Heftig! Gelukkig in Amsterdam helemaal niks van gemerkt en lekker de hele dag in een korte broek met een zonnebril op staan genieten.

Wie heb ik dan allemaal voorbij zien komen? Voor Showtek waren we helaas net te laat maar op Tiësto, Hardwell, W&W, Nicky Romero, Afrojack, Oliver Heldens, Martin Garrix en Armin van Buuren heb ik keihard staan dansen en zweten. Heerlijk. Armin van Buuren was de afsluitende act en vooraf vond ik dat best jammer. Ik had liever Hardwell, Afrojack of Martin Garrix gehad. Armin vind ik wel vet, maar het is mij soms wat te trance achtig en op AMF vond ik hem daarom ook wat tegenvallen tussen de andere house acts. Nou, niets is minder waar, want wat een vette set zette hij afgelopen zaterdag neer. Ik heb staan springen en staan joelen. Hij deed nummers waarbij mr. Propz live zong, wat heel vet was. Als kers op de taart kwam daar voor de grand finale ineens Marco Borsato het podium op die live ‘Rood’ zong in een remix met ‘This is What it Feels Like’. Hoe gaaf is dat? Toen er ook nog vuurwerk bij kwam, was de dag voor mij compleet. Echt helemaal te gek. Ik kwam thuis met hele zere voeten, suizende oren en een heel voldaan gevoel.

Volgend jaar weer?
JA!

Op mijn Youtube-kanaal kun je wat filmpjes vinden die ik op The Flying Dutch heb gemaakt, waaronder een stukje van het optreden van Marco Borsato: https://www.youtube.com/user/Tessvw26

Première nieuwe Paul Verhoeven: Elle (+ review)

Oh yes, ik had twee kaarten weten te bemachtigen voor de rode loper première van de nieuwe film van Paul Verhoeven: Elle. Een echte rode loper première met echte BN’ers in het Tuschinski theater in Amsterdam. Je kunt je wel voorstellen dat ik uren voor de spiegel heb gestaan om te bedenken wat ik aan zou trekken. Ik wilde niet te chique gaan, want van eerdere première waar ik ben geweest weet ik wel dat er niemand echt in een gala jurk komt. Ik wilde wat hips aan doen, wat toch netjes was. Gelukkig had ik net vorige week wat nieuwe dingetjes geshopt en kon ik die nu mooi aan. Mijn keuze was gevallen op een fuchsia croptop met 1 schouder. De kleur is heel intens en de stof bijna glimmend, waardoor je hem vrij netjes kunt dragen. Deze top gecombineerd met een zwarte kokerrok tot net over de knie met een split aan de zijkant, een dunne panty, pumps met open teen en een colbertje, maakte een mooie nette outfit die toch origineel en hip is door de croptop (zie foto’s). Mijn vriend ging mee als mijn +1 gekleed in een nette blauwe pantalon en een wit met grijs overhemd. Bij de bioscoop aangekomen moesten we over de echte rode loper langs alle fotografen en filmploegen. Normaal willen die alleen foto’s van BN’ers natuurlijk, maar door mijn werk ken ik de meeste rode loper fotografen en wilden ze voor mij wel een uitzondering maken. We werden dus echt gefotografeerd op de rode loper! Hoe bijzonder is dat. Eenmaal binnen konden we een glaasje bubbels nuttigen en plaats nemen in de zaal. René Mioch hield een inleidend praatje en de film kon beginnen. Na afloop werden de PA van Paul Verhoeven, de editor van de film en natuurlijk Paul Verhoeven zelf op het podium geroepen. Paul vertelde nog wat over de film en over zijn toekomstige projecten, waarna het publiek zich weer naar de foyer verplaatsten. Hier stond wijn, bier en fris klaar voor iedereen en werden er ook borrelhapjes uitgedeeld. Ondertussen had ik Beau van Erven Dorens, Erik de Vogel & Caroline de Bruijn, Robert de Hoog, Martine Bijl, Yorick van Wageningen, Mees Peijnenburg en Gaite Jansen al gespot. Echt een hele feestelijke, geslaagde avond met een hele bijzondere film. Ik zou wel aan dat rode loper, glamour wereldje kunnen wennen.

Review
Ik zal beginnen met zeggen dat dit geen standaard film is die je in een bepaald hokje kan plaatsen. Politiek incorrect, dat is de film zeker. Het begint met geluiden van een verkrachting, waarna we een kat in beeld zien. Deze kat is toeschouwer van een vrouw, Michèle, die door een gemaskerde man wordt verkracht. Net als de kat, lijkt de vrouw redelijk onaangedaan na wat er is gebeurd. Ze ruimt wat scherven van gesneuveld servies op en neemt daarna een bad. Aangifte doen bij de politie lijkt zij niet nodig te vinden en ze vertelt pas een paar dagen later aan een paar vrienden wat er is gebeurd. Ook krijgt ze verschillende anonieme boodschappen van haar verkrachten. Nog steeds wil ze niet naar de politie, maar probeert zelf de identiteit van de dader te achterhalen, tot het obsessieve toe. Als zij er eenmaal achter is wie de dader is, ontwikkeld zij een vreemde seksuele verhouding met hem en geeft ze hem nog steeds niet aan bij de politie. Dit vond ik zelf een beetje luguber en ik kon me er dan ook niks bij voorstellen dat diegene überhaupt nog onder ogen kunt komen.
Daarnaast komt in de film naar voren dat Michèle een affaire heeft met de man van haar beste vriendin, dat haar moeder met haar veel jongere (waarschijnlijk betaalde) liefde wil trouwen, haar zoon zit onder de plak bij zijn zwangere vriendin en uiteindelijk kom je er achter dat haar vader sinds zij 10 jaar oud was in de gevangenis zit voor moord. Dan heeft ze ook nog een enorm gelovige buurvrouw die getrouwd is met een man waar Michèle stiekem seksuele gevoelens voor heeft en gaat haar ex met een veel jongere studente. Er is dus heel veel aan de hand rondom Michèle en door alle toestanden kan je bijna begrijpen dat ze een beetje vreemd met de verkrachting om gaat. Alsof ze in stand-by modus gaat en het leven maar gewoon laat gebeuren.
Het personage Michèle wordt fantastisch gespeeld door Isabelle Huppert. Het cynisme en bijna arrogante van haar rol weet ze goed over te brengen, waarbij ze tegelijkertijd in het midden laat of de verkrachting nou wel of geen indruk op haar heeft gemaakt. Je voelt dat er onder het oppervlak meer aan de hand is, maar dit komt nooit helemaal naar buiten. Het is een interessante film die erg mooi verfilmd is, maar het verhaal is vreemd, naar en naar mijn idee net een beetje de lang. Het is zeker geen film voor een gezellig avondje uit of de blockbuster-kijker, maar wel een aanrader voor liefhebbers van de alternatievere films die op zoek zijn naar meer dan alleen vermaak.
Rating: 7

X-Men: Apocalypse (review)

De derde film in de tweede trilogie van X-Men films. Zoals we gewend zijn van superheldenfilms dreigt ook in deze film een machtige vijand de aarde te verwoesten  en moeten de X-Men in actie komen om hem tegen te houden. Apocalypse of En Sabah Nur (Oscar Isaac), zoals hij in de film genoemd wordt, is een eeuwenoude mutant die de mensheid wil uitroeien en met de overgebleven, sterke mutanten een nieuwe wereld opbouwen. Hij verzameld vier volgelingen om zich heen, waaronder Magneto (Michael Fassbender).

X-Men: Apocalypse is een typische superheldenfilm en die zin dus vrij voorspelbaar en weinig origineel. Toch blijft de film boeien, is de strijd spannend en ziet het er gelikt uit, zeker in IMAX 3D. Het is geen op zichzelf staand verhaal, dus de kijker die de eerdere films niet heeft gezien zal weinig van het plot begrijpen. Waar First Class het aller begin van Charles en Erik vertelt en Days of Future Past verleden en toekomst door elkaar laat lopen, vertelt Apocalypse het verhaal verder. In deze film worden de personages geïntroduceerd die naast Wolverine in de allereerste X-Men film te zien zijn, die 16 jaar geleden uit kwam. Storm, Cyclopse en Jean Grey in hun jonge jaren. Je ziet hoe ze allemaal op hun eigen manier bij de X-Men terecht zijn gekomen. Persoonlijk vond ik het erg leuk om meer van hun verleden te weten te komen.

Fassbender acteert erg goed. Hij weet Magneto een mysterieuze gelaagdheid te geven, waardoor je niet echt hoogte van hem kan krijgen. Hij zit met zichzelf in de knoop in een rollercoaster van emoties. Hij wordt heen en weer getrokken tussen goed en slecht, hoop en pessimisme, heden en verleden. Toch voelt dit een beetje gemaakt, als je terug kijkt naar de eerdere films. Magneto lijkt steeds van kant te wisselen om dan net voor het echt helemaal mis gaat toch weer aan de goede kant terecht te komen en de X-Men te helpen om de vijand te verslaan. Ook is Jennifer Lawrence, die weer te zien is als Raven/Mistique, sterk. Zij weet het personage goed weer te geven en ook haar innerlijke strijd op de juiste manier te tonen. James McAvoy weet meer diepte aan Charles Xavier te geven en op die manier ook veel bij te dragen aan de geloofwaardigheid van de film met zijn acteerwerk.

Een van de leukste scenes vond ik toch wel die met Quicksilver (Evan Peters). Er zit zo veel humor in de manier waarop ze hem in een slowmotion-wereld (hij beweegt zelf natuurlijk zo snel als het licht) alle leerlingen van de school van Xavier laten redden. Op z’n dode gemakje, af en toe nog een lolletje maken of een grapje uithalen, allemaal terwijl hij dus supersnel in actie is om de leerlingen te redden.

Ik kan het wel waarderen zo’n superheldenfilm. Lekker veel actie gecombineerd met goede, gevatte humor. Marvel weet dat altijd goed te doseren. Days of Future Past vond ik wel beter dan dit derde deel. Daar werd erg mooi geschakeld tussen het verleden en de toekomst met prachtig op elkaar aansluitende cinematografie, waardoor de spanning alleen maar benadrukt werd. Bij die film werd ik helemaal in het verhaal opgezogen en zat ik tegen het einde alleen maar meer op het puntje van mijn stoel. Bij Apocalypse had ik dat minder. Het verhaal zit wel goed in elkaar, maar het einde is meer voorspelbaar en daardoor minder spannend. Toch is het een fijne superheldenfilm die lekker wegkijkt en vermaakt. Ik ben benieuwd in welke tijd de volgende trilogie zich af zal spelen.

Rating: 7,3

Alice Through The Looking Glass (review)

Film

Alice Through The Looking Glass is het vervolg op het succesvolle Alice In Wonderland. Maar liefst 6 jaar heeft het geduurd voor het verhaal van Alice verder gaat op het witte doek. De kleurrijke fantasiewereld zoals we die kennen van de eerste film, blijft in de tweede film bestaan. De karakters zijn eigenaardig en over-the-top, maar in de nieuwe film lijken ze wat vrolijker dan in de eerste film. Wellicht is dat toe te schrijven aan de wisseling van regisseur. Van Tim Burton zijn we toch wat mysterieuze en nare randjes gewend, waar James Bobin dat minder heeft (kijk maar naar The Muppets).

In de nieuwe film beland Alice (Mia Wasikowska) opnieuw in Underland, ditmaal door een spiegel, om er daar achter te komen dat het niet goed gaat met haar dierbare vriend de Mad Hatter (Johnny Depp). Hij mist zijn familie enorm en om hem te helpen en de familie van de Hatter te redden zit er maar 1 ding op: Alice moet terug in de tijd reizen. Ze gaat op zoek naar Time (Sacha Baron Cohen), want hij is de enige die de macht heeft over de tijd. Wat volgt is een reis door, een race tegen en meerdere aanvaringen met de tijd, op zoek naar een manier om het verleden te veranderen en de Hatter te redden. De film probeert de achtergrond en het verleden van de inwoners van Underland te schetsen, maar schiet hierin een beetje uit de bocht. Hierdoor is het een chaotisch, onsamenhangend verhaal, waarbij ook nog eens de mysterieusheid van de karakters verloren gaat. Bobin probeert te veel te vertellen, waardoor de verschillende lijntjes afgeraffeld overkomen. Zonde, als je het mij vraagt. Wel echt leuk is het personage Time. Cohen acteert goed en zet een mysterieus en grappig karakter neer. Zo klaagt hij meerdere malen over het feit dat mensen nooit kort en bondig kunnen zijn, maar tijdrovend, wat in zijn geval dus ten koste gaat van zichzelf. De scene waarin de Mad Hatter en zijn vrienden de draak steken met Time en alle mogelijke tijdgrappen de revue passeren, vond ik erg geslaagd. Ik houd van woordgrapjes en dat vond ik dan ook de meest vermakelijke scene uit de film.

Alice Through The Looking Glass is geen filmisch hoogstandje, maar zeker een vermakelijke film. In 3D komt de fantasiewereld goed uit de verf en de special effects zorgen er samen met de vrolijke kleuren voor dat je wel mee gaat in het verhaal. Helaas wordt de film nooit echt spannend en is het einde redelijk voorspelbaar. Mijn eindoordeel is een 6,5.

Eerste Pathé Unlimited Night bij Cinemec

Film/ lifestyle

Gisteravond was het tijd voor de allereerste Pathé Unlimited Night bij Cinemec Utrecht. Normaal gesproken kon je met je Pathé kaart alleen bij Pathé bioscopen naar de film, logisch. Echter heeft Cinemec zich al een tijdje terug aangesloten bij Pathé en zij vonden het tijd worden om de vaste klanten, de zogenoemde PUC houders, ook bij hun te verwelkomen. Om dit te vieren werd er gelijk een Unlimited Night georganiseerd met een gave nieuwe film: Alice Through The Looking Glass. De opvolger van Alice In Wonderland natuurlijk. Ik ben wel een redelijke Johnny Depp fan en deze leuke avond vond ook nog eens plaats op mijn verjaardag. Reden genoeg om Cinemec Utrecht te gaan ontdekken.

Normaal gesproken houdt een Unlimited Night in dat iedereen met een Pathé Unlimited Card gratis naar een voorpremière mag van een binnenkort uit te komen grote film en daarbij gratis een hapje en een drankje krijgt. Leuk concept om hun vaste klanten te bedanken en uiteindelijk blijven we allemaal Hollanders; gratis etennn! Cinemec heeft deze ervaring gister tot een volgend level getild. We werden ontvangen met een proeverij van lokaal gebrouwen biertjes. Je kon kiezen uit 2 verschillende biertjes om te proeven. Ikzelf hou helemaal niet van bier, maar ik mocht ook wijn of fris kiezen. Verder stonden er op alle aanwezige statafels bakjes met nootjes, zowel gezouten als ongezouten, pinda’s en (YES!) M&M’s. Ik was met mijn vriend en een gezamelijke vriend en we stonden rond zo’n tafel lekker te kletsen, het biertje te drinken en alle M&M’s op te eten (oke, dat was alleen ik, maar het was m’n verjaardag, dus het mocht). Toen de zaal open ging, werd ons kaartje gescand, kregen we nog een gratis flesje water voor tijdens de film en natuurlijk een 3D-bril. Die bril was wel een beetje een gevaarte, welke niet zo heel lekker zat, maar gelukkig werd ons al snel verteld dat de Pathé brillen ook werken. We zaten in zaal 1, de premium zaal, waar ze Dolby Atmos geluid hebben. Nou dat was te horen. Naar mijn idee is IMAX nog net wat intenser, maar het beeld was haarscherp en het geluid kwam helemaal binnen. Je zat te trillen op je stoel. Over de stoel gesproken, wat een been ruimte! Super chill. Ik had gewoon ruimte om mijn jas en tas voor mijn voeten op de grond te zetten, zonder dat ik dan geen plek meer had voor mijn voeten. Ook zaten de stoelen erg lekker. Na de film mochten we nog een kijkje nemen op het dakterras, wat op dit moment bijna af is.We kregen weer een biertje en ik kon weer uit bakjes M&M’s snoepen.Vanaf het dakterras heb je uitzicht over de skyline van Utrecht en de pilaren zijn heel grappig verlicht met ledverlichting die van kleur veranderd. Van de zomer worden daar rooftopscreenings georganiseerd, wat in houdt dat je onder de sterrenhemel naar een film kunt kijken. Wat een leuk idee! Ik zie mezelf al helemaal op dat dak zitten, onder een dekentje, met een lekker zwoel windje, te genieten van een film. Ik ben heel benieuwd naar deze avonden en zal er zeker een keer naar toe gaan. Al met al een geheel verzorgde avond gehad en ook al wisten ze niet dat ik jarig was, voelde ik me toch erg verwend.

Taart en koekjes!

Food

Ik ben ongeveer 1,5 jaar geleden 25 kilo afgevallen. Ik was erg zwaar geworden tijdens een wat minder soepele periode in mijn leven. Ik liep stage bij een bedrijf wat ik eigenlijk helemaal niet leuk vond en om dat te doen moest ik 5 dagen per week helemaal naar Dordrecht. Dat kwam er op neer dat ik om 6 uur opstond en rond een uurtje of 8 weer thuis was. Niet chill. En aangezien ik een emo-eter ben, groeide ik in die tijd enorm. Natuurlijk wilde ik afvallen, maar op een of andere manier kon ik nooit de motivatie vinden. Je hebt zelf ook niet door dat je zo aan het groeien bent, totdat je ineens beseft dat er gewoon 20 kilo aan zit. Er kwam een moment dat ik bijna 90 kilo woog en dat triggerde iets in mij. Ik kon de knop omzetten en viel in een jaar tijd op eigen houtje 10 kg af. Een hele prestatie, al zeg ik het zelf, maar nog niet genoeg. Ik wilde door, maar ik zat vast. Waar dat precies aan lag weet ik nog steeds niet. Om toch door te gaan besloot ik een dieet te gaan volgen, het Camebridge dieet. Dit hield in dat ik elke ochtend een shake dronk, elke lunch een reep at en als avondeten een 400 kcal maaltijd mocht koken. In totaal at ik ongeveer 800 kcal per dag, waardoor ik gemiddeld 1 kilo per week af viel. Dit is vrij heftig en ik adviseer dan ook niemand om dit zonder begeleiding te doen. Wel heb ik dankzij dit dieet en de bijbehorende coaching mijn motivatie terug gevonden. Ik ben in balans en weeg nog steeds ongeveer 65 kg, zelf 1,5 jaar nadat ik klaar was met het dieet.

Anyways, ik vertel dat omdat ik even wil aangeven dat ik niet zo iemand ben die alles kan eten wat ze wil en gewoon netjes hetzelfde gewicht houdt. Ik moet nog elke dag letten op wat ik eet en aangezien ik een emo-eter bent, een vriend heb die wel kan eten wat hij wil, chips erg lekker vindt en gewoon van eten hou, is dat lang niet altijd gemakkelijk. Het belangrijkste vind ik wel dat je altijd moet blijven genieten van het leven. Je moet jezelf je snackmomentjes gunnen, dan is het veel beter vol te houden. En wanneer mag je nou beter zondigen dan op je verjaardag?

Normaal gesproken koop ik op m’n verjaardag een taart, meestal de appelkruimel van de Hema. Altijd goed. Aangezien ik vandaag wat meer tijd tot mijn beschikking heb dan normaal, besloot ik zelf een taart en koekjes te maken. Maar dan wel op een verantwoorde manier, voor zo ver dat kan met heel veel chocola. Ik maak een chocolade-pecantaart en havermout-kokos-rozijnen koekjes. Beiden zonder boter en zonder extra toegevoegde suiker. In balans dus. Dat is nog eens even op een goede manier genieten!

Recept taart*:
Begin met de bodem van de taart:

  • 1 cup (130 gram) kokosmeel (dit kon ik niet vinden dus ik heb gewoon tarwemeel gebruikt, daar heb je bijna het dubbele van nodig)
  • 1/2 cup (120 ml) kokosolie, gesmolten
  • 2 eieren
  • snuf zout
  • taartvorm
  1. Verwarm de oven voor op 180 graden.
  2. Meng de kokosmeel (of tarwemeel) met de kokosolie en twee eieren. Voeg een snufje zout toe. Meng goed totdat er geen klontjes meer in zitten. Er ontstaat een kruimelig, droog deeg.
  3. Je kunt de taartvorm bekleden met het deeg door steeds een stukje deeg te pakken en dit goed aan te duwen.
  4. Als je de taartvorm volledig bedekt hebt, bak de bodem dan voor 10 minuten af. De randjes van het deeg zijn dan een beetje bruin.

Dan de vulling:

  • 1 taartbodem
  • 150 gram pure chocolade
  • 3 eieren
  • 2 eetlepels honing
  • 2 eetlepels gesmolten kokosolie
  • 1 bakje pecannoten
  1. Laat de taartbodem afkoelen.
  2. Laat de oven op 180 graden aan staan.
  3. Hak de chocolade in kleine blokjes en doe dit in een schaal.
  4. Doe hier de hele pecannoten en de drie eieren bij en schep dit om.
  5. Doe de gesmolten kokosolie en honing erdoor en schep om totdat de vloeibare ingredienten goed met elkaar zijn gemengd.
  6. Schenk het beslag in de taartvorm en verspreid het goed over de taartbodem.
  7. Zet de taart voor 30 minuten in de oven.
  8. Laat afkoelen totdat het chocolademengsel is gestolt. De taart is dan heel makkelijk in stukken te snijden.

Recept koekjes**:

  • 60 milliliter honing (4 eetlepels)
  • 60 milliliter kokosolie
  • 50 gram havermout
  • 50 gram bloem
  • 50 gram geraspte kokos
  • 50 gram rozijnen
  • 1/2 tot 1 theelepel kaneel
  • Snuf zout
  1. Verwarm de oven voor op 175 graden en beleg een bakplaat met bakpapier.
  2. Zet een steelpannetje op het vuur met de honing en de kokosolie en verwarm tot de olie volledig gesmolten is. Roer goed door.
  3. Neem een koekenpan en rooster hier voor 2 minuutjes de havermout in, dat geeft een lekkere extra diepe smaak aan de koekjes.
  4. Neem nu een grote kom en meng hier de geroosterde havermout samen met alle ‘droge’ ingrediënten in. Voeg het oliemengsel toe aan het droge mengsel en kneed tot het goed gemengd is. Let op dat het niet te heet is om te kneden.
  5. Maak nu balletjes van het deeg (net wat groter dan een theelepel) op het bakpapier en druk ze plat met je handen, die je vochtig hebt gemaakt met wat water. Zo worden het mooie platte koekjes. Je moet er soms hier en daar wat rozijnen tussen stoppen, die vallen er wat makkelijker tussenuit.
  6. Zet de koekjes nu ongeveer 15 – 18 minuten in de voorverwarmde oven tot ze mooi lichtbruin worden en laat goed afkoelen voor je ze eet, dan harden ze namelijk nog uit en dat maakt ze zo lekker.
  7. Als het iets minder gezond mag, kun je na afloop pure chocolade smelten en de koekjes er voor de helft in dippen of (zoals ik heb gedaan) de koekjes versieren met slierten chocola.

*  http://www.mesaverdeblog.nl/paleo-pecan-chocoladetaart/
** http://www.zoetrecepten.nl/recepten/kokos-cranberry-havermoutkoekjes/